Bureautweedaagse AEF: verschillende perspectieven een stem geven

Wij willen een bureau zijn dat het meenemen van verschillende perspectieven hoog in het vaandel draagt én ruimte biedt aan de verschillen tussen mensen in ons eigen bureau. Maar hoe doen we dat? Hoe geef je handen en voeten aan abstracte termen als ‘diversiteit’ en ‘inclusie’. Hoe voorkomen we dat wij onze eigen vooroordelen omzetten in gedrag dat anderen onbewust veroordeelt of buitensluit? Daarover gingen we de afgelopen twee dagen samen in gesprek bij het mooie Eigentijdserf in het Brabantse Middelbeers.

“In de kern gaat het om leiderschap", zei Farid Azarkan in zijn 𝘬𝘦𝘺 𝘯𝘰𝘵𝘦 speech. “Goed leiderschap gaat over vertrouwen geven aan mensen en dat ook uitstralen. Je rug rechthouden als dat nodig is; je steun uitspreken, draagvlak creëren voor iemand. Dat is nóg belangrijker dan specifiek beleid maken.”

In onze opdrachten willen wij dat ook: zoveel mogelijk verschillende perspectieven, of liever: verschillende 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 aan tafel. Maar de praktijk is soms weerbarstig. Wat als het budget of de tijd daarvoor eigenlijk niet toereikend is? Wat als de belangen van de opdrachtgever anders liggen en/of die de waarde van ‘een brede tafel’ minder ziet?

“Dan moeten we het tóch doen. Omdat wij dat wél belangrijk vinden,” zei een collega. Soms doet keuzes maken pijn, had Azarkan gezegd. "Júist dan moet je leiderschap tonen, draagvlak creëren, steun betuigen.”

We sloten de dag af met ‘een ongemakkelijke theatervoorstelling’ van Theatergroep Bint, die onze eigen ervaringen met uitsluiting en anders zijn improviserend verbeeldde op het toneel. Zoals: aangesproken worden op iets wat iemand ‘uit jouw groep’ op zijn geweten heeft - omdat jij ‘ook' een hoofddoek draagt. Ineens ben jij de ander, onontkoombaar, moedeloosmakend: wij versus zij.

Of: weggestuurd worden als ‘schoonmaakster’ in een zaal vol burgemeesters, terwijl je kwam om diezelfde groep van gespecialiseerd advies te voorzien. Of: de vraag 'wie van jullie voor of tegen het homohuwelijk is', die in een schoolklas werd gesteld en waarmee een fundamenteel recht ter discussie werd gesteld. Om er -vanzelfsprekend- bij te horen.

‘Durf ook te benoemen wat er onder de oppervlakte speelt, en collega’s uit minder zichtbare groepen te vragen naar hun pijnlijke ervaringen op de werkvloer of daarbuiten', was de conclusie van het laatste stuk. Soms schuurt het, onvermijdelijk. Ongetwijfeld ook bij ons. Maar we blijven ons best doen; om ruimte te maken, leiderschap te tonen en moedig te zijn.